قسمت دوازدهم

من فقط طراح شرکت بودم پس بی علت نبود اگه خبر نداشتم از این قرار و معامله
اونا مشغول حرف زدن و سر و کله زدن سر حرفای خودشون بودن منم دور و برم رو دید میزدم که یه اگهی روی دیوار بدجوری تو فکر انداختم
اگهی یه شرکت طراحی دکور بود که آرم شرکتشون بدجوری برام اشنا بود ولی هرچی فکر کردم یادم نیومد
تو همین فکرا بودم که با صدای همکارم به خودم اومدم
بحثشون تموم شده بود و زمان رفتن رسیده بود
بلند شدم و باهاش اومدم بیرون
سوار اسانسور شدیم اما به جای اینکه پایین بریم بالا رفتیم
چیزی از خانم رضایی نپرسیدم چون تقریبا مطمئن بودم بازم جوابش بی سر و تهِ
در آسانسور باز شد اما جای پیاده شدن به طرف بیرون پرت شدم و زمین خوردم
چشمامو که باز کردم تا چشم کار میکرد اطرافم تاریکی محض بود....

شب های خیس بارانی...