خواب و خیال و کافه.......

این کافه ی سرد و بی روح را دوست دارم شب های خیس بارانی اش را دوست دارم

شب های تنهایی ام را دوست دارم

کافی است نباشی.......

می ایم و یک استکان قهوه داغ مینوشم و مدتی در فکر فرو میروم

و بیرون میزنم ان هم برای مدت طولانی......

هر چه میکنم تا تو را فراموش کنم نمیشود

چه اهمیتی دارد که من و تو ما شویم؟!؟!؟......

روحمان یکی است تو میان خواب و خیال و اغاز و پایان منی

مطمئنا اهمیت روح بیشتر از جسم است

و مطمئنا اغاز و پایان ماجرا این نخواهد بود

حتی اگر زندگی اغاز و پایان را در دفتر رنگارنگش جور دیگری به تصویر کشد

کار هر روزم خیال توست

بگذار هر چه میخواهد بشود

خیال من میزبان خیال توست

زندگی یعنی با تو چه با تو چه با خیاله تو............

شب های خیس بارانی...